Dyjaka poznałem w styczniu, a raczej jego poznanie było mi dane. Znajomy, podesłał namiary, nastąpiła cisza i cały tydzień minął w jednym tempie dokładnego czucia muzyki, słów, historii. Grypa się kończyła, radość z poznania tego autentyzmu nie będzie szybko przemijalna. Wiedziałem, że szukałem takiego kaskadera dźwięku, wyraziciela tej wrażliwości tej poezji, która zawsze była mi bliska. Życie po bandzie jest ekstremalną sztuką, dodającą kolejne kilogramy do bagażu trudnych doświadczeń, które jak to zwykle bywa patrzą na ciebie szczerze strudzonym wzrokiem. Kiedyś było zaczytywanie się kaskaderami, Wojaczkiem, Bursą, Stachurą etc. Teraz miałem szansę poczuć te historię w głosie Dyjaka.

Dzięki żonie Marka, nabyłem płyty z dedykacją i poczułem się jakbym przybliżył się do tych trudnych przeżyć. Minął styczeń, przyszedł luty. 11 luty 2010 roku, Warszawa, ulica Chłodna 25, lokal o tej samej nazwie + klubokawiarnia. Plan powoli się klarował, ówczesna rezerwacja biletu, wycieczka niezmiernie urodziwym busem z Płocka do równie pięknej stolicy.

Spotkania Dyjaka na żywo i wysłuchania tak dożylnie szczerego głosu jest pewnego rodzaju przewartościowaniem muzyki, gdzie widać wyraźnie granicę między plastikową wykalkulowaną pozą a naturalnym głosem bez fałszywych nut.

Sala koncertowa na Chłodnej – piwniczna, kameralnie mroczna, pokryta czarnym płótnem, zapewne dla kontrastu z bohaterem wieczoru. Czuło się atmosferę napięcia i oczekiwania jak na zamkniętym zebraniu oczekującym głównego oratora. Przez chwilę miałem wrażenie analogii do „Podziemnego Kręgu” gdzie poetycki Tyler Durden – Marek Dyjak, w tej hermetycznej przestrzeni posieka moją wrażliwość dodając jej nowego kolorytu. Sala traciła pojemność, wzrastał poziom ciekawości i w końcu spotkania z tym głosem. Ucichły wszelkie dywagacje, postać za mną skandowała imię Marka, dało się poczuć nieprzypadkowość zgromadzonych.

Marek Dyjak – gitara, głos, Jerzy Małek - trąbka.

Ascetyczne komentarze, szczere surowe wykonanie szlifowane dźwiękami trąbki, historię o życiu, bez sztucznych filozofii i prostych skojarzeń. Poezja rasowana głosem, gdzie każdy wers był przeżywany i dało się odczuć ciężar tych opowieści oraz prawdę w nich zawartą. Wysłuchałem z przejęciem tych utworów na które liczyłem: Modlitwa, Piosenka w samą porę, Ta ostatnia niedziela. Wiadomym odczuciem była krótkotrwałość koncertu, gdzie każda melodia mógła być bisowana niejednokrotnie. Po około godzinnym występie, część opuściła Chłodną, część została, żeby dostać autograf, zrobić zdjęcie, zamienić słowo. Ja byłem w tej trzeciej „roszczeniowej” frakcji. Nie spodziewałem się, ale udało mi się wymienić słowo o poezji, muzyce, szacunku dla autentyzmu, kaskaderach literatury, Wojaczku, pojawił się nawet Ratoń. Pożegnaliśmy się pozdrowieniami, życzeniami zdrowia i szczęśliwej podróży.

Byłem pod wrażeniem. Po powrocie do miejsce noclegu w ramach gościny wypiłem likier porzeczkowy. I już nie wiele pamiętam, ale tej nocy na pewno przyśnił mi się Tyler Durden z gitarą na kontrastowym płótnie.

Maciej Włodarczyk

(Kapitan Matzky)

Płock, 22.02.2010 r.

www.matzky.digart.pl